Entra Mexico

Guatemala deed zijn best om ons alvast that good ol' home-sweet-home feelin' te geven. Yeppakedee, 'muchacho pis' vindt ge op de raarste plaatsen ter wereld (deze stond te knijpen in Lanquin). In een vlaag van chauvinisme zijn we de knieën op gegaan en hebben we de tricolor eer betoond.

Soit, uit Santa Cruz vertrokken, en 1 boot, 8 bussen en 1 taxi later zitten we in San Christobal de las Casas (Chiapas) in Mexico... Onze laatste grensovergang zit erop. Dan gaan we nu maar eens even een weekje vakantie pakken van onze vakantie. ¡Hasta Luego!

Lago de Atitlan

Woensdag via Guatemala City per chicken bus aangekomen in Panajachel aan het Lago de Atitlan. Aangezien Panajachel ook wel een soort van Gringotenango is, maar direct een boot genomen naar Santiago de Atitlan aan de overkant, dramaties gelegen tussen drie hoog torenende vulkanen.

Santiago is duidelijk nog een echte lokale stad waar de Maya-cultuur nog stevig doorleeft. We belanden in een super basic hotel (want hippe guesthousjes zijn hier niet echt te vinden) en snuiven de sfeer op. Een bruisend nachtelijk straatleven rond de plaza (en het moet toch nog wel eens gezegd, Centraal Amerika is helemaal niet zo gevaarlijk by night). In traditionele wit-blauw gestreepte shorten gehulde mannen (amai), vrouwen met hoofdbanden om u tegen te zeggen, badass reggaeton tieners... iedereen loopt hier gezellig door elkaar of drinkt een 'arroz en leche' terwijl over de afgelopen dag gekeuveld wordt. Gezellig.

Ons bed is echter (alweer) van zo'n belabberde kwaliteit dat we de volgende dag het meer oversteken naar Santa Cruz. Hier belanden we in La Iguana Perdida. Niet echt Guatemalteeks te noemen maar wel bijzonder sfeervol. En niet te vergeten een superbed met uitzicht op het meer en een duikshop! We doen hier lekker niks en eten als koningen.

Vijdagmorgend gaan we naar Solola, de marktstad van de streek. We schuiven met een lege maag aan bij een kraampje om ons ontbijt binnen te werken. Frijoles con huevos, arroz y pollo (bonen met ei, rijst en kip) en wat tortillas... hmmmmm dat gaan we nog missen verdemme.

Iedereen loopt hier traditioneel gehuld in een soort van zwaar overdreven cowboypakjes. Ze spreken hier (zoals in Santiago) trouwens ook nog steeds een van de vele Maya-dialecten. Langs alle kanten wordt er geduwd en getrokken. De gangetjes tussen de standjes zijn zo smal en zo volgepropt met mensen dat ge op den duur zelf ook wel eens een oud vrouwtje vakkundig aan de kant werkt. Maar altijd met de glimlach :) ¡Adelante! - Ahorita, ahorita muchacho.

In de namiddag zitten we terug in Santa Cruz en gaan we met een Australiër een duik nemen in het Lago. Een ingestoren vulkanische krater trouwens. Yep, yep... niet slecht voor onze eerste zoetwaterduik. Beetje stressen eerst en wat klooien met ons drijvermogen maar wel fijn. We duiken op 20m langs een muur van vulkanisch gesteente en zien een krabje hier en daar en wat zwarte baars. Toch terug met twee voeten op de grond wat duiken betreft!

Wel, wel, morgen naar Mexico, het zit er bijna op... de 16 nemen we in Mexico City onze vlucht terug, de 17e staan we op Belgiese bodem. Des avonds terug in Apen... u bent gewaarschuwd!
Verder, LEEN, een dikke vette verjaardag toegewenst daar in Aussieland en meer van hetzelfde voor iedereen die verjaard is en die we tactvol vergeten zijn... Robby, Joke, Nico, Nonke Bert, JP, ... the whole lot of you!!!

Semuc Champey

Na al dat afzien is het tijd om nog eens goed te gaan relaksen in Semuc Champey. Het Aards Paradijs zeg maar... verdemme is me dat hier wondermooi.


Een rivier verdwijnt in een grot om 300m verder weer boven te komen, erboven zijn een reeks van terrassen ontstaan met helder water en weelderig groene boorden. Een natuurlijke brug van een schoonheid die ons doet vermoeden dat we net gestorven zijn, goed hebben geleefd en in de hemel zelve beland zijn.


We duiken van de ene poel in de andere, baden in warm water, warmen op in de zon, duiken terug van een terrasje af, eten meloen, voeren de visjes, duiken nog eens het water in... de tijd vliegt voorbij.


Tja wat kan een mens hier nog meer over zeggen... Dit is een fijne plaats. Afgezien van het internet café in Lanquín waar we NU in zitten welteverstaan. Buiten ons om zitten hier alleen maar kleine guatemalteekjes die stuk voor stuk hun speakertjes op 10 hebben staan. 'Me gusta la gas- ooooooooooh mi amor-olina-boem knal vlam(counterstrike)-ééééééééééh-oem hey oem hey oem hey-paaaaaaaaaaaaaaaaaa paaaaaaaaaaaaaaaaa'. We is goin slightly mad!!!

El Mirador

Na Tikal, het echte werk... om 8u staan we in Carmelita bij Edi De Paz. Onze leeftijdgenoot en gids en paardendrijver en kok voor de komende 5 dagen. Zeg maar gerust super-Edi. We tuigen onze 2 paarden op (El diablo en Noname), steken nog wat frijoles en huevos (bonen en ei) achter de kiezen en zeggen de beschaving (voor zover die hier ingetreden is) tijdelijk vaarwel.


El Mirador is de bakermat van de Mayas, de eerste en grootste stad (aanvankelijk dominerend over Tikal), en misschien wel met 'La Dante' de plaats waar het grootste pre-klassieke bouwwerk ter wereld staat... jaha, vermoedelijk grooooter als de piramiden in Egypte. Enige catch is dat El Mirador nog zo goed als volledig ongeëxploreerd en -caveerd in het hartje van el bosque tropical de Petén ligt... begraven onder hardcore jungle that is.


Het wordt dus twee dagen trekken, een vette 60km doorheen dichte groenigheid als waren we vlooien in de baard van Van Rossem. Onderweg karig pauzerend voor een meloen of wat boterhammen, de paarden te laten drinken of gewoon zelf water achterover kelen... een mens zweet wat af hier. Des avonds worden de hangmatten opgehangen in kampementen die door chicleros gebruikt worden.


Yep, een mens vraagt zich niet altijd af vanwaar die 'gum' in de kauwgum vandaan komt. Maar tis dus dankzij gasten als 'den Edi' die 3 maanden per jaar in Chico Zapotes (chicklettenbomen) kruipen en kerven om de 'goma' te ontginnen. Om die dan natuurlijk schandalig te moeten verkopen in Flores.


Net zoals de Sjaté, een plant die hier wild groeit en door Edies uit de jungle gehaald wordt. Het spijtige is dat ze zelf de toepassing er niet van kennen en dus eveneens tegen een spotprijsje de oogst moeten verkopen (Who knows wat voor geld er daarmee verdient wordt) .


Maar goed, eerste nacht in de jungle. De nachtgeluiden doen hun intrede bij het vallen van de zon als we op de Maya ruine van Tintal staan.



Om middernacht of zoiets word ik wakker met mijn deken (ahja, we hebben geleerd van Tikal) half op de grond. Ik besluit maar niet te veel na te denken en gewoon dat spul terug over mij te trekken... kedjeng... een of ander beest steekt mij heftig aan mijne enkel. Fuck, wat was me dat. Natalie geeft me het pillampje door en wat de fok... er kruipt gewoon een vette schorpioen nerveus rond in mijne mosquitero. Soit, dat beest heeft als laatste beeld het profiel van mijne Meindl bergschoen (Deutsche Grundlichkeit) in zich kunnen opnemen. En negen kansen op de tien dat die steek gewoon een klein miertje was ofzo. Hmmmm, met de gedachte dat zoiets een mens geen twee keren overkomt, kunnen we de volgende nachten dus op beide oren slapen :) Aaaaaah, Petén!


Na twee dagen hard doortrekken zijn we er... El Mirrrrrador ligt aan onze voeten. Edi klautert ne boom in om eten voor de paarden te kappen (yep, check de foto) terwijl wij worden aangevallen door horden van teken. De kleine kloothommeltjes (Aha, vandaar!) weten zich met zijn achten in de meer dan onmiddelijke regionen van mijn mannelijke trots te verzamelen. Natalie's vrouwelijke tegenhanger blijft gelukkig gespaard.


We beklimmen nog even El Tigre, een van de grootste Maya tempels om de 'caida del sol' te aanschouwen en wat te 'platicaren'. Hmmmm, zalig, dit is een grootse ervaring. We staan letterlijk in een zee van oerwoud. Rondomrond is het enige wat je kan zien een dicht pak van groene kruinen. Adembenemend. 's Morgens staan we op dezelfde El Tigre de 'Salida del sol' te aanschouwen, begeleid door een soundtrack van brulapen. Edi heeft ne vette piña meegenomen... smullen geblazen.


Tussen het beklimmen van door jungle overwoekerde bouwwerken en tempels door (La Dante is echt wel on-ge-loof-lijk groot), krijgen we wat uitleg van een van de vier vigilantes die hier een maand aan een stuk, wachtend op aflossing, patrouilleren. Een ongedaan werkje. Hij tovert ook enkele keramische stukken te boven die ze op hun wandelingen vinden. Te gek... meer dan 2000 jaar oud keramiek in onze pollen vooraleer het ergens achter glas en grendel belandt in een of ander museum.


Als dank helpen we de mannen hun dagdagelijkse routine wat op te fleuren door te helpen bij het tortilleren... eh yeppa, old-skool tortillas maken. Mais door de molen en pannekoekjes draaien zeg maar. Volgens hun kunnen we nu thuis een Tortilleria beginnen. De toekomst lacht ons andermaal toe! :)


El Mirador is fantasties. Maar na drie dagen is het tijd om terug te keren. Aangezien blijkt dat we onvoldoende Agua Pura (drinkwater) bij hebben, moeten we ons verder helpen met het gele water uit de junglepoeltjes (met krokodillen die we niet gezien hebben) om de komende dagen ons eten klaar te maken... koken die handel!!! Edi drinkt dat water trouwens gewoon puur en recht uit de poel... gemuteerde Edi.


Twee dagen later staan we terug in Carmelita. Moe maar voldaan sleuren we onszelf naar een tienda waar we wat biertjes kunnen versieren. Ze gaan er vlotjes in zo om 10u in de ochtend. We babbelen fijn na en belanden met Edi zijn familie op het bankje
voor zijn houten hutje met strooien dak. 40 Quetzal (5.5 dollar) is het dagloon van een jungle-arbeider in Carmelita. Maar ze weten wel hun rust te appreciëren en te leven... het einde van de wereld gevoel in Petén.

Tikal - Guatemala

Twee dagen reizen was het geblazen... van Utila, per boot naar La Ceiba, per bus naar San Pedro, per minibus naar Puerto Cortez, per chicken bus naar La Frontera met Guatemala, salida stempel, entrada stempel, per minibus tot Puerto Barrios, nachtje crashen, per bus naar Ruidosa en aldaar tenslotte de laatste switch naar een bus met zo´n 70 mensen opeengepropt. Eindbestemming: Flores, een nogal toeristisch dorpje aan het Lago de Petén. Doel: de Maya ruines van Tikal aandoen en een expeditieke naar El Mirador opzetten.

Op aanraden zijn we in de namiddag vertrokken richting Tikal zodat we er de nacht kunnen doorbrengen. We fiksen ons twee hangmatten op een kampeerplaats en trekken het park in. De ruines dateren van enkele honderd jaar BC tot zo'n 800 jaar AC en zijn uitgespreid over zo'n 576 vierkante km van de Petén jungle. Mooie setting verdemme. We trekken rechtsreeks naar El Mundo Perdido, vanwaar de zonsondergang het spectaculairst zou moeten zijn. Onderweg passeren we de Gran Plaza en enkele van de belangrijkste kolossen. Dit moet zo'n beetje de Machu Picchu van Centraal Amerika zijn, ons dunkt. Impressive.

Op de top van de Mundo Perdido, bij het vallen van de nacht en het gekwetter van voorbijvliegende papegaaien, vormen we een een viertal met Brit Alex en Jos de hollander... zeer fijn gezelschap! We blijven nog wat hangen in een comedor, hevig tips uitwisselend, alvorens onze hangmatten op te zoeken. En verdemme, hadden we maar een deken gechecked want door de kou hebben we geen oog dicht gedaan.

Om 4u30, pokkemoe, terug eruit om de zonsopgang te gaan uitchecken vanop tempel IV... het zicht dat we van hieruit konden bewonderen, hebt ge waarschijnlijk zelf ook allemaal al gezien. Blijkbaar zit er in 'Return of the Jedi' (Star Wars - duh) een vette Tikal scene. De rest van de dag nog rondgeslenterd en ge-ooooohd en ge-aaaaahd bij het aanschouwen van al dit groots.

De moeheid dwingt ons echter te gaan uitrusten in Flores want morgen moeten er alweer om 6u op uit... op naar Carmelita vanwaar we met paard en zak de jungle van Petén gaan intrekken. Maar eerst nog ff lekker wegchillen op een terraske bij zonsondergang. Tja, dat moet hé.