Utila - Bay Islands, Honduras

Amai, amai, amai... alweer een stevige dag reizen van Granada over Managua over Tegucigalpa (Honduras) tot La Ceiba aan de kust. Yep, yep... een dagje reizen door Centraal Amerika doet wat met een mens. Vrijdagmorgend vroeg de boot op (inderdaad dubbel zo lang en duur als de gids doet vermoeden) naar Utila, een van de Bay Islands alwaar ge stevig uit de boot valt (?) als duiken niet 'uw ding' is.

De Bay Islands beschikken over enkele van de beste dive spots ter wereld. Witte stranden, palmbomen, azuurblauw en kraakhelder water... allemaal heel gewone zaken hier. We strijken neer in Alton's Dive Inn (op aanraden van Deemsla, goede tip trouwens) en mixen ons met het duikersvolkje "Oh you're doin' the open water? You're gonna love it, awesome man! And you're tuning up? Great, so cool man!"

Natalie is al 'PADI open water diver' en kan dus fijntjes beginnen met een tune-up (even alle duikprocedures in theorie en praktijk overlopen) en wat fun dives. Ikzelve kan echter nog niet zeggen dat 'duiken mijn ding is' dus zit er niks beter op als achter de schoolbanken te kruipen en te leren duiken.

Ik vlieg samen met buddy Julie Houle (Canadese met onderwater-film aspiraties) door de Open Water Course heen onder begeleiding van de zotte holander Arjen Jongejan: oefeningetjes hier, duikje daar, examen blablabla en hoppakee... drie dagen later... Open Water Diver I am! (Open Water wil zeggen dat we tot max 18m mogen duiken onder begeleiding.) Natalie heeft ondertussen (met al enkele duiken achter de rug) terug helemaal de smaak te pakken... hmmmm, het duurt niet lang of de kogel is door de kerk. We blijven hier lekker wat langer hangen en we gaan samen de Advanced Diver Course doen.

Nog dezelfde dag beginnen we samen aan de Advanced (Diep duiken tot max 40m, navigatie-duiken, nachtduiken,... ). We krijgen het gezelschap van Julie en Annie (eveneens Canadienne en tevens Dive Master) en de volgende dag plonsen we alweer de azuurblauwe zee in en gaan we voor een deep dive... 30m. Bij een deep dive kan het zijn dat je 'Nitrogen Narcosis' krijgt... dat je high wordt onder water zeg maar en raar begint te doen zoals uwe regulator (mondstukje) aan vissen geven zodat die ni verdrinken. Soit, weird shit happens... to some people, maar wij voelen er niks van. Natalie scoort zelfs beter op een testje onder water dan boven water. Het is me der eentje! Enkele technische duiken en een chaotische night dive later zijn we Advanced. Oh yeah!

Dit is te gek... duiken is traag ademhalen en relaxen in gewichtloze toestand (Yep Sabbe, we gaan es met u meegaan) in een oh zo rustige omgeving. De afgelopen week hebben we zooooooooooveel mooie plaatsen gezien, eagle rays, barracudas, porcupinefish, kreeften, Illuminescentie (lichtgevende eencellige dingetjes tijdens de night dive), we hebben gezwommen met schildpadden, we hebben 30m diep ondersteboven gezweefd langs een muur van koraal met onder ons niks als diepblauwe diepte, we hebben in slow motion ninja kicks uitgedeeld en vandaag nog Whale Sharks gezocht (ma ni gevonden - can't have it all)... dedju, we hebben hier een mooie tijd gehad!

En dat alles op een Caraibisch eiland in ne zaaaaaalige duikshop. Want buiten het duiken om was het hangmatje slingeren of BBQen of rummetjes drinken of snorkelen of onbewoond eilandje aandoen (Water Cay... ze beauty can not be described). Verdomd lastig om weg te gaan dus. Geen wonder dat er hier veeeeeeeel zijn die blijven plakken.

Maar soit, in het vervolg kunnen we samen als buddies gaan duiken... wereldwijd! Yeeeeeehaaaaa! We zijn alweer aan het nadenken :)
Maar eerst nog even ne laatste Night Dive... en dan Guatemala. Rrrrrrroooaaaarrrrrrr! :)

Granada, Volcan Masaya y Lago de Apoyo

Dinsdag gearriveerd in Granada, de meest pitoreske stad van Nicaragua. Overal lage pastelkleurige koloniale huisjes en hier en daar een stevige kathedraal. Fel hebben we er echter niet op gelet want we zijn de hele tijd bezig geweest met het uitzoeken hoe we het snelst en het goedkoopst in Utila (Bay Islands - Honduras) geraken. Amai wat een gedoe. Als ge hier snel en efficiënt iets wilt uitpluizen dan wordt ge er weer eens goed op gewezen dat dit Centraal Amerika is.


Soit, met de details zullen we u thuis wel eens ooit vervelen. Als beloning voor onze zoektocht zijn we er vandaag, woensdag, dan maar es stevig tegenaan gegaan. Met de twee Oostenrijkers Boris & Jeltsin (grapje, tis Peter - tzijn wel net Arnold Schwarzenneggers als ge uw ogen dicht doet) met een huurauto door Nicaragua...


Eerst langs Catarina, een pueblo blanco (don't ask us why), ff de mirador uitchecken. Vervolgens naar Masaya... de markt uitchecken. De weergoden trakteerden ons op een stevige regenbui. Hmmmm, en dat in het warmste land van Centraal Amerika.

Net buiten Masaya ligt het fort Coyotepe... een oude burcht in de jaren 30 door de geduchte Somoza omgebouwd tot een gevangenis voor dissidenten, sandinisten, enz. De Somozas zijn eigenlijk drie personen: vader, zoon en zoon. Die zijn er in geslaagd van 30 tot eind 70 (tot de Sandinistische revolutie) een dichte grip over Nicaragua te nemen en zichzelf daarmede fijntjes te verrijken natuurlijk. Coyotepe bestaat uit een aaneenreiging van ondergrondse cellen waarin 15 tot 40 man samen werden opgesloten, zonder bedden of iets... enkel ne begaaide wc en wat luchtspleten (waardoor als het regende, water binnenstroomde dat niet wegkon). Daarbovenop zijn er nog wat pikdonkere isolatie- en foltercellen. Er is daar dus heel wat fouts gebeurd... in een cel hangen de sporen van bloed nog aan de muur. Foute plek - fout verleden.


Volgende stop werd de vulkaan Masaya met verschillende kraters. Onze gids beloofde ons lava, maar dat bleef uit. De Nindini-krater beloonde ons wel met een stevige opstoot rook tegen het einde van de dag. Toch wel indrukwekkend zo knal aan de rand van een actieve vulkaan staan... zo'n krater is veel groter dan wij ons inbeeldden. En rondomrond lavavelden. Maf.

´s Avonds langs het Lago de Apoyo gepasseerd... een oude ingestorte krater die nu een meer vormt. Het water voelde nog zalig aan en zag er superhelder uit. Toch nog effe erin dus. Hmmmmmmm!

Tijdens onze churrasco en pescado kregen we tot slot nog een Moonrise te zien... een primeur, nooit over nagedacht dat dat kon! Prachtig!

Morgen wordt het een lange dag... om 5u in Managua de bus naar Tegucigalpa en dan proberen een vlucht te checken tot La Ceiba... there we go again!

Ometepe

¨Damned! Ben juist van het eiland weggevaren en op het vasteland aangekomen... Maar geen nood, ik keer wel terug, dus C U 2 nite in Altagracia, Hospedaje Castillo...
Salute!N.¨

En zo geschiedde... na een lange dag wachten in San Carlos (geaccompagneerd door de nodige alimentatie) en een boottrip van 10 uur (met de Spanjolen en op de valreep Ian en Marije... u herinnert het zich wel... de fietsers) meerden we om 2pm aan op Ometepe alwaar Deemsla (aka Niels Hendrix) ons, het moet gezegd, vriendelijk ontving in hospedaje Castillo. Yeeeeeeeehaaaa! Nog even wat Victorias en opluchtingen en de nacht is helemaal goed.


Zaterdag laten we ons, en de Zweedse Tina, meenemen door AB (ofte Abegardo) naar een respirador del Volcan Concepcion. Ometepe is nml niet meer dan een samensmelting van twee conische vulkanen: de Maderas, inactief en de Concepcion, actief (sinds afgelopen zaterdag zelf).


De respirador stelt niet veel voor, een gat waardoor de vulkaan afkoelt... soort van natuurlijke AC lijkt het. Maarrrrrrr, daarna gaat het richting Ojo de Agua (letterlijk het oog van water), een on-ge-loof-lijk helder basin alwaar we ons atletisch in laten plonsen dmv ne 'swing' in een boom. Aaaaah... relajar!


's Avonds belanden we, wegens omstandigheden, op Playa Venecia. Een betere plaats en gelegenheid (el rencuentro de Deemsla) kunnen we ons niet indenken om onze Flor de Caña (de lokale Rum) te kraken. 3 glazen, wat ijs en wat limoenen en de avond is goed begonnen. Schommelend in onze mecedoras op ons prive terraske blijken we een magneet voor al wie nog niet slapen is (de bar is dicht)... Jordi en Cesco (de Spanjolen) op kop :)

Onze 'kruis'-tocht zit er op... Deemsla moet afdalen naar Costa Rica, wij nog wat rondhangen en de Maderas beklimmen. Adios! Dude, het was alwederom een waar genoegen in uw gezelschap tijd te verdrijven :) Tot over een maandje in Belgica!!! Que te vaya bien!
Trouwens, de magische wegen der 'FENCE' zijn ondoorgrondelijk... zo zijn wij (en grotendeels de grote Toon Aerts) er op wondere wijze en in totale afwezigheid in geslaagd een nieuw kind genaamd 'Locked Up' op de wereld (en meer specifiek, Nederlandstalig Belgica) los te laten... compleet met modderfokkin vette clip en al... check it out! Ik bedoel check it out!!!


Wij belanden ondertussen na het Nielselijke avontuur in de Finca Magdalena (gezellige boel hier) aan de voet van de Maderas. Maar gezien maandag blijkt dat het te bewolkt is, zien we er van af om hem te beklimmen... er komen er toch nog andere aan de beurt. Veel meer dan genieten doen we dus niet hier in de Finca ;) Tis te zeggen, we hebben ons wel op een queeste begeven om ons Solentinaams schilderijtje te recupereren. Yep yep... Fuck... blijkt dat we onze zak met schilderijtje en prullekes van Solentiname op de bus hebben laten liggen! Onze meest gekoesterde vondst zomaar weg.


Maar niet getreurd, in het leven van 'LievenEnNatalie' zijn de wonderen nooit veraf! We zijn wederom in het bezit van onze 'kleine'... na veel babbelen met, en rondvragen aan de Nicas zijn we achter 'the right time and the right place' gekomen. En dat in een land van mensen waarvan we thuis schrik hebben dat ze ons gaan afschieten met een oude AK47... Nicaragua, een land van vriendelijke, hartelijke, opgewekte, eerlijke mensen.


PS - dude, ge zijt ne nacht te vroeg weggegaan, want gisteren op de WC vonden we dit exemplaar! De hand is van een of andere zatte Amerikaan die niet meer echt wist waar hij mee bezig was: ¨Hey man, my finger is all numb!¨

Lago de Nicaragua - Solentiname

Via Los Chiles, een typisch einde-van-de-wereld afgelegen grensdorpje (en het enige dat authentiek aanvoelde in Costa Rica), met de boot de grens over naar Nicaragua. Nicaragua klinkt thuis misschien nog steeds naar guerrilla maar hier lijkt het onmiddelijk te klinken als relakste gastvrijheid. Ze hebben hier ten tijde van de Sandinistas veel internationale vrijwilligers zien arriveren, dus deze mensen weten wel wat van de wereld.

In San Carlos aan het Lago de Nicaragua hoppen we mee op een boot van iemand die naar Isla Elvis Chavarría gaat. Een van de eilanden van de Solentiname archipelago, een ongerept paradijs alwaar los pintores primitivos... jawel, 'ongerepte paradijzen' schilderen.

We hebben zelf een schilderijtje bemachtigd van Soccoro Chavarría, familie van Elvis. En Elvis is een van de inwoners hier die revolteerde tegen de National Guard van Somoza maar in 77 vermoord werd. Yep, dit land heeft een stevige geschiedenis, en iedereen hier heeft hem vers in het geheugen.

Tis hier inderdaad een soort van Paradijsje... een stuk of 36 eilandjes, wild begroeid met een overvloed aan vogels (we hebben er geen idee meer van hoeveel verschillende soorten er ondertussen gepasseerd zijn). We vormen ondertussen een viertal met twee wacko Espanjolen... Cesco, rondhangende in Costa Rica en Happy Jordi, rondhangende in de wereld.

Cesco weet een oldskool visnet te versieren... traditioneel werpen geblazen. Beestig! Uiteindelijk zien 9 vissen hun leven beëindigd in ons net. Fileren die handel! Shubben schrapen, vinnen knippen, opensnijden en ingewanden eruit pulken... beetje look, salsa en zout... spies erdoor en hop op het vuur. La Cena está - Nicaragua Ah yeah!

Gisteren heel de dag met de boot over het meer en naar el río --- (eh, ff vergeten). Kaaiman gezien, wederom megaveel vogels, visarenden, kingfishers (Martín Pescadores), Leguanen zonnend in bomen... hier zit echt veel, en helemaal ongerept.

Soit, tis hier gewoon heeeeeel fijn en heel relakst. Swingend in onze amaca, met een pintje in de hand, kijkend hoe de zon langzaam ondergaat. Wandelend over de vele paadjes, passerend langs totaal afgelegen huisjes waar viejos zitten te schommelen in hun stoel. Badend voor de steiger van onze hospedaje Mira Estrellas. Alweer zo'n plaats waar ge niet echt wilt vertrekken... maar toch. Ometepe ligt op ons te wachten en zo blijkt, Niels ook. Als Deemsla erin geslaagd is zijn plan vol te houden dan kruisen onze wegen vannacht in Altagracía. Eerst nog even 10 uur op de boot! De Flor de Caña zit al klaar in onze zak... laten we er maar gewoon een feesje van maken :)

Santa Elena - Monteverde

Monteverde is zowat het meest platgelopen Nationaal Park van Costa Rica... maar met reden natuurlijk. Het nabijgelegen Santa-Elena heeft echter net hetzelfde te bieden maar is gelukkig iets goedkoper. Das waar wij moeten zijn dus. Hier vindt ge Bosque Nuboso, ofte cloud forest, niet te verwarren met rainforest.

Er valt hier minder regen dan in het regenwoud maar toch is het vochtiger... warme lucht van de pacific botst hier met die van de Atlantic en Arenal boven de bergrug... afkoeling en zowat constant wolken dus, vocht met hopen in de lucht. Dat vocht wordt opgenomen en gefilterd door een massa mos die hier zowat alles bedekt... MOOOOOI! Aangezien de zon niet ver reikt door het dichte bladerdek en haar haast constant wolken in de weg zitten, zijn de meeste dieren hier nogal donker en saai van kleur... kwestie van efficiënt op te warmen. Das althans wat onze gids ons wijsmaakt. We krijgen les in Epiphieten (orchideeën bvb): planten die andere planten gebruiken, maar er niet op parasiteren. En er zijn ook Hemi-epiphieten zoals de Strangler Fig. Een zaadje daarvan belandt op een bestaande boom (bvb dmv een vogel). Twee lianen groeien naar beneden om uiteindelijk in de grond te belanden, terwijl hij bovenaan een eigen kruin ontwikkelt. Hij zorgt dus voor zijn eigen zon en water zonder de bestaande boom uit te zuigen zeg maar. Eens de lianen de grond bereiken, groeit hij echter al wurgend helemaal om de oorspronkelijke boom, die dan uiteindelijk afsterft zodat er een holle boom overblijft. Victorie voor de Strangler Fig! Muy interessante... maar genoeg hierover.

God staat ons bij want we krijgen een Quetzal te zien... zowat dé vogel der vogels voor de Mayas en nog steeds voor Guatemala. Woehoew, helemaal in de wolken door een vogel... letterlijk en figuurlijk, that is!


In de namiddag gespen we ons in langs alle kanten om ne Canopy tour te doen... roetsjen met een soort van katrolleke hangend aan kabels die hoog opgespannen zijn in het bladerdek. Van het ene platform naar het andere... met een handschoen uw eigen afremmend, rechtstreeks op de kabel zodat ge uw knieën niet breekt wanneer ge full speed aankomt. Tis eens wat anders om een bos te bekijken, alhoewel ze u er hier mee doodgooien. Allemaal fijn maar het mocht toch nog wat feller zijn. De tarzanswing (best te omschrijven als ne elastische mega-schommel) kon de adrenaline wel opdrijven :) Woehahahaaa!

De nachtwandeling was te gek... luiaards op het supergemakje kruipend in bomen, overal lichtgevende kevertjes (zeer sprookjesachtig), een kotsende duitse, slapende vogels (ongelooflijk hoe die dat kunnen op zo'n dun takje), stekelvarkens, coatis en tarantulas. Het mag duidelijk zijn dat er ´s nachts veel meer te zien valt.

Allei, be that as it may, op naar de volgende... of beter, bye bye Costa Rica want onze geldbeugel lijdt! Nicaragua, here we come!

Dominical y Manuel Antonio

Ten westen van San Isidro, aan de Pacific, ligt Dominical. Een relakste surfspot. We krijgen gezelschap van de Duitse Anna en Daniel (hardcore snowboarders die het surfen hebben opgenomen) die we al eerder in Pedasi in Panama kruisten. We planten ons in het strand en kijken de hele dag naar hoe de kleine surfertjes in de verte golven proberen te pakken. Een adembenemende zonsondergang volgt, waarna we ons richting een surfbar begeven om tssn 'tha dudes' een in mangosaus gedrenkte en gepanneerde vis binnen te werken. Hmmmmmm!

De dag erop knallen we verder naar Manuel Antonio, een platgelopen Nationaal park, mar daarom niet minder indrukwekkend. Bij aankomst settelen we ons in Costa Linda, trekken we de ropa de baño aan en laten we ons in het zaaaaaaalig warme water overweldigen door de kracht van de golven. Beestig, de goesting om te surfen begint te groeien, alhoewel dat voorlopig nog te duur in de oren klinkt... 80 dollar voor een half dagje met 1uurtje les... pffff.
'S avonds blijven we hangen in het hostalletje en lullen we wat met Ian en Marije die per fiets het continent doorkruisen. Damn, en wij worden hier al gek van de hitte, wat moet dat wel niet zijn op ne volgeladen fiets?

's Morgens vroeg eruit en het Nationaal park in. De ingang lijkt op Disney Land maar eens binnen, lukt het om de grote groepen in kaki outfit gehulde en met kijkers en cameras gedrappeerde senioren te vermijden. Prachtige stranden ingesloten door palmen, rotsen en azuurblauwe oceaan, dicht regenwoud, bomen met uitstrengende wortels... dit is een idylisch stukje aarde. We zien luiaards, tapirs, iguanas, spider monkeys en cappucijn-aapjes... zonder gids nog wel! Lucky us.

Nu, alweer een dag later, zitten we te wachten in Puntarenas op onze bus naar Santa Elena, volgende stop van betekenis. Puntarenas is een 'vergane-glorie-havenstad' zoals er zovele zijn te vinden in Centraal Amerika. De houten huizen tonen tekenen van verval die opgelapt zijn met pastel-verf, de hoteleigenaars zien u precies liever gaan dan komen... das nog es Cetraal-Amerikaanse sfeer hier!

Costa Rica - San Isidro

Alweer een bustocht en een eeuwendurende grensovergang later staan we in San Isidro. We proberen Pieter (voor zij die hem niet kennen: een wereldberoemde belgiese bioloog en birdwatcher die zo'n 3,5 jaar geleden het voorbeeld van zijn vader is gevolgd en in Costa Rica is neergestreken... tevens een vrind!) te bereiken maar hij is er niet. 5min later lopen we hem als bij toeval tegen het lijf, te gek! The dude looks exactly the same!

'S avond gaan we wat eten en Jefe Libre (oftewel Jeffrey), een inboorling van Minnesota die ons op de bus naar hier vergezelde, schuift mee aan. Ons gesprek gaat van 'birdwatchen' over 'hongos' via 'Bush' naar 'man as the missing link between apes and Aliens man!' All Jeff was saying is that anything is possible man! Whatever, Jeff is ok.

Dinsdag sloffen we door een Nationaal parkje bij Quebradas... heel op het gemakje allemaal. Met wat geluk kunnen we zeggen dat we een gordeldier hebben zien wegrazen. Wooooow! Het blijft een rustig dagje.


Woensdagmorgend echter vroeg eruit... om 6u staan we samen met Pieter in Talari, het domein van zijn vader, om vogels te gaan spotten. En verdemme, zo ne professionele gids bij de hand hebben helpt. We verplaatsen ons geen vijf meter of we zien al een stuk of 10 soorten de verrekijkers en scope passeren. Ik zeg maar wat... ne Gray-headed chachalaca, ne Pearl kite, ne snowy-belied hummingbird, ne Ringed Kingfisher,... we saw em all! Beestig!

We volgen Pieter nog ff mee naar zijn Dallas-appartementje in the San Isidro suburbs, maken misbruik van zijn digitale faciliteiten en delen een afscheidsmaal. Grappig hoe normaal alles lijkt, net alsof we gewoon in Apen in een of ander kot zitten en iets gaan eten. Pieter, merci man, twas fijn om u nog es te zien !!!

Bocas Del Toro

Vele kms en een stuk of 6 bussen, 5 taxis en 1 water-taxi later staan we in Bocas. Een Caraïbische archipel in het Noord-Oosten van Panama dicht tegen Costa Rica. Het zit hier dan ook vol met creoles... afstammelingen en mixen van oude Jamaicaanse en franse kanaalwerkers. Begaaid rasta-Engels is hun voertaal... 'Yes man, u unnestand, see me jus like to pass a good time, u know man' en als ze even doordrammen wordt het Guari-guari, een onverstaanbare mix van Engels, Frans en Spaans.

Wij belanden voor 16 dollar in Mondo Taitu (lucky us want ALLE andere keten zijn hier duur en vol), de surfers-hangout: 'Yeah-eah, far out dude, did you see me rip that one, man that was just so fuckin wild!' Iedereen hier heeft blond haar tot op zijn schouders, blauwe ogen en een goudbruin gespierde torso... we blend right in ;)
We eten wat voor 5 dollar, slenteren wat rond en rusten ons uit met de nodige ingrediënten om de avond op het terras bovenaan het hostal door te komen. Morgen wacht ons een dag op een wit strand met azuurblauw water...

En yeppa, gaan Snorkelen aan Punto Hospital... beetje wilde zee maar het ging wel. Er ligt daar een koraalrif voor een klif, waartegen de golven beuken, en wat dieper valt dat koraal plots weg in the deep blue... spooky! Onze bootman probeert ons af te zetten. Wanneer hij ons dropt in het baaitje wordt het plots 20 ipv 10 dollar en komt hij ons over een uur terughalen ipv over drie uur: 'cant u see wass happenin man, tha sea is comin, look around u man!'. The asshole! Ik geef hem 10 dollar (in zijn gedachten de helft) en regel een compromisje wat onze ophaling betreft. Terug aangekomen in Bocas stappen we gewoon vd boot zonder omkijken... bye-bye man! :)

Na twee nachten Mondo Taitu in Bocas hebben we een lancha naar Bastimentos genomen, een eilandje in de buurt dat er nog wat creoolser en authentieker uitziet. Afgeleefde houten paalwoningen in pastelkleuren met terrassen waarop de inwoners de dag wegschommelen. Wij strijken neer in Hostal Jaguar dat boven het water ligt... en we slingeren er op los in onze hangmatten. Antonio doet ons de hele uitleg over Bastimentos... iedereen is min of meer familie aangezien maritale relaties (of hoe heet zoiets) niet zo nauw genomen worden en er nogal lustig op los geskipt wordt. En hij houdt van sporten, onze Antonio, zo kunnen ze nu en dan ergens in Panama een matchke gaan spelen en zich een heel weekend bezatten en vrouwen versieren. 'He juss like to pass a good time, u unnestand, with his Ron or his beer. An if he no got no cash he juss go an fish a little so he got somethino eat, u unnestand.'

We maken tripjes naar Playa Wizard en Red Frog beach... de enige plaats ter wereld waar de Rana Roja (Red dart frog) te vinden is. En we vinden de anderhalve cm grote giftige rakker! Yeehaaaa! Een andere trip met lancha brengt ons langs een baai waar dolfijnen voorbij wippen en langs kleurrijke koraalriffen langs de mangrove met gigantische zeesterren. Mooi, mooi!

We hebben dus eigenlijk vooral genoten en gerelakst op stranden, in zee en in hangmatten, gegeten op terrassen boven het water en gelezen over wat er nog allemaal gaat volgen. Aaaah, de Caraiben (de trema's en dergelijke zijn hier steeds moeilijk te vinden).

Ondertussen is El Carnaval losgebarsten. Aanvankelijk wilden we terugreizen naar Azuero maar bij nader inzien bleek dat een beetje te geschift. Dus maar op naar Bocas met de boot om het daar mee te gaan vieren. Viel echter een beetje tegen. Het meest spectaculaire was een optochtje van zwarten met percussie en kinderen en pubers die dansten alsof hun leven er vanaf hing. Voor de rest was het drinken geblazen en keiharde reggaeton luisteren, want veel geshaked werd er niet... beetje zoals een dorpsfeest hier... maar dan wel lekker tropisch natuurlijk.

Allez, Panama zit er zowat op, via Almirante gaat het naar David (nachtje) en vandaar verder naar San Isidro del General alwaar de vermaarde bioloog en birdwatcher Pieter Westra zijn opwachting maakt.

Isla Cañas

Des morgends de bus op in Pedasi en vroem een uur of twee later stonden we met onze voeten op de zuidelijke oever van Azuero, alwaar mangrove en een smal stukje zee Isla Cañas van het vaste land scheiden. Een korte trip met een Lancha en onze voeten staan op het eiland zelve.


Isla Cañas is een van de legplaatsen waar 4 (van de 8) soorten zeeschildpadden hun eieren komen leggen. Het is niet het seizoen, maar soit, naar het schijnt is dit plaatsje in het geheel niet aangetast door toerisme (in tegenstelling tot Tortuguero in buurland Costa Rica). En zo blijkt. Als enigen strijken we hier neer en krijgen we een plaatsje toegewezen bij iemand in het dorp om de nacht door te brengen. We maken een afspraak met het enige restaurantje om ons van een almuerzo en cena (middag en avondmaal that is) te voorzien ten gepaste tijde. Of mariscos en pescado (zeevruchten en vis) goed zijn? You betcha! (bleek ons in totaal voor ons beiden 8 dollar te gaan kosten)

Onze aandacht wordt getrokken door zwoele congas en klagerige zanglijnen. Op het geluid afgaand belanden we in een kerk waar iedereen helemaal uit de bol staat te gaan... een prediker loopt van links nr rechts met een micro hevig zingend weten-wij-veel-wat te prediken terwijl de beminde gelovigen schommelend en beamend 'Amen' en 'Gracias a Dios' scanderen. Het zingen stopt al snel en het spektakel maakt plaats voor een nieuwe prediker die enkel en alleen... predikt. Hmmmmm, dit kan nog uren duren dus we muizen er vantussen.

We slapen even wat bij en trekken dan alvast maar naar het strand om de dag te slijten. 10km perfect strand gekneld tussen zee en tropisch woud. Dit is dus de plaats waar duizenden schildpadden hun harde werk komen verichten onbewust vechtend voor het behoud van hun eigen soort.


's Nachts gaan we erop uit met de dochters van onze dueña, op zoek naar een schildpad. Na lang zoeken kruisen we een spoor in het zand... voorzichtig het spoor volgend belanden we bij de plaats waar een oude reus zijn werk voorbereid. We houden het voorlopig pikkedonker om het dier niet te storen... God weet hoeveel jaren, kms en gevaren ie allemaal getrotseert heeft om hier uiteindelijk op dit strand te belanden. Wanneer het 'eieren leggen' effectief bezig is gaat het pillampje aan (aan de achterzijde). Het is zo ontzagwekkend om dit dier hier te zien persen... een raar gevoel rilt door onze lijven. Na een half uur hard werken en zo'n 30 eieren later begint ie het gat te dichten met zijn vinachtige poten. Doffe ploffen met zijn schild egaliseren finaal het zand. Rest hem enkel nog, met zijn laatste krachten en regelmatige rustpauzes, zijn zware lijf terug te zeulen richting zee en te verdwijnen in het donker. Waaaaaaaaaaaaaaauw... dit raakt diep.

Voor zolang men zich hier kan herinneren worden de eieren 'geoogst' en wordt er jacht gemaakt op zeeschildpadden wereldwijd. In de jaren 70 werd er een programma opgezet dat 20% van de eieren moest beschermen. In die tijd waren er Arribadas (aankomsten van schildpadden in groep op eenzelfde moment) van 15000 schildpadden, nu zijn dat er 2 tot 3000. De hoop dat het programma de populatie zou beschermen of stabiliseren is dus overdreven. Pas na 15 tot 20 jaar zijn de schildpadden 'legklaar'... dus pas nu kunnen ze goed evalueren wat de impact is van de maatregelen, vertelt Fernando.

Fernando is zo'n beetje de meest indrukwekkende persoon die ons pad tot nog toe heeft gekruisd. Deze mens, met getrimd snorretje, openhangend wit hemdje en strooien hoed, is doordrongen van vriendelijkheid en oprechte zorg voor hetgeen hem omringd. Hij serveert ons s'avonds een hemelse Pargo Rojo (Red Snapper), eerder op de dag gevangen. De volgende morgen brengt hij ons terug naar het vasteland en praten we de 120 minuten weg die onze bus te laat is. Deze kolos van een goedzak pinkt zelfs een traan weg als we afscheid nemen.

Door Fernando (in Cañas) en Cosme (in Pedasi) wordt het idee om carnaval te komen vieren in Azuero zeer verleidelijk. Azuero is de bakermat van het Panamese carnaval dat hier een week na ons vertrek zal ontploffen in een 5-daagse mescla van dans, muziek, water en veeeeel Ron (rum) ... Hot damn, we wanna come back!

Maar eerst... via David naar het Caraïbische Bocas del Toro... a bit of Paradise. Dat motte we zelf es ff gaan uittsjekke!