Lago de Atitlan

Woensdag via Guatemala City per chicken bus aangekomen in Panajachel aan het Lago de Atitlan. Aangezien Panajachel ook wel een soort van Gringotenango is, maar direct een boot genomen naar Santiago de Atitlan aan de overkant, dramaties gelegen tussen drie hoog torenende vulkanen.

Santiago is duidelijk nog een echte lokale stad waar de Maya-cultuur nog stevig doorleeft. We belanden in een super basic hotel (want hippe guesthousjes zijn hier niet echt te vinden) en snuiven de sfeer op. Een bruisend nachtelijk straatleven rond de plaza (en het moet toch nog wel eens gezegd, Centraal Amerika is helemaal niet zo gevaarlijk by night). In traditionele wit-blauw gestreepte shorten gehulde mannen (amai), vrouwen met hoofdbanden om u tegen te zeggen, badass reggaeton tieners... iedereen loopt hier gezellig door elkaar of drinkt een 'arroz en leche' terwijl over de afgelopen dag gekeuveld wordt. Gezellig.

Ons bed is echter (alweer) van zo'n belabberde kwaliteit dat we de volgende dag het meer oversteken naar Santa Cruz. Hier belanden we in La Iguana Perdida. Niet echt Guatemalteeks te noemen maar wel bijzonder sfeervol. En niet te vergeten een superbed met uitzicht op het meer en een duikshop! We doen hier lekker niks en eten als koningen.

Vijdagmorgend gaan we naar Solola, de marktstad van de streek. We schuiven met een lege maag aan bij een kraampje om ons ontbijt binnen te werken. Frijoles con huevos, arroz y pollo (bonen met ei, rijst en kip) en wat tortillas... hmmmmm dat gaan we nog missen verdemme.

Iedereen loopt hier traditioneel gehuld in een soort van zwaar overdreven cowboypakjes. Ze spreken hier (zoals in Santiago) trouwens ook nog steeds een van de vele Maya-dialecten. Langs alle kanten wordt er geduwd en getrokken. De gangetjes tussen de standjes zijn zo smal en zo volgepropt met mensen dat ge op den duur zelf ook wel eens een oud vrouwtje vakkundig aan de kant werkt. Maar altijd met de glimlach :) ¡Adelante! - Ahorita, ahorita muchacho.

In de namiddag zitten we terug in Santa Cruz en gaan we met een Australiër een duik nemen in het Lago. Een ingestoren vulkanische krater trouwens. Yep, yep... niet slecht voor onze eerste zoetwaterduik. Beetje stressen eerst en wat klooien met ons drijvermogen maar wel fijn. We duiken op 20m langs een muur van vulkanisch gesteente en zien een krabje hier en daar en wat zwarte baars. Toch terug met twee voeten op de grond wat duiken betreft!

Wel, wel, morgen naar Mexico, het zit er bijna op... de 16 nemen we in Mexico City onze vlucht terug, de 17e staan we op Belgiese bodem. Des avonds terug in Apen... u bent gewaarschuwd!
Verder, LEEN, een dikke vette verjaardag toegewenst daar in Aussieland en meer van hetzelfde voor iedereen die verjaard is en die we tactvol vergeten zijn... Robby, Joke, Nico, Nonke Bert, JP, ... the whole lot of you!!!