El Mirador

Na Tikal, het echte werk... om 8u staan we in Carmelita bij Edi De Paz. Onze leeftijdgenoot en gids en paardendrijver en kok voor de komende 5 dagen. Zeg maar gerust super-Edi. We tuigen onze 2 paarden op (El diablo en Noname), steken nog wat frijoles en huevos (bonen en ei) achter de kiezen en zeggen de beschaving (voor zover die hier ingetreden is) tijdelijk vaarwel.


El Mirador is de bakermat van de Mayas, de eerste en grootste stad (aanvankelijk dominerend over Tikal), en misschien wel met 'La Dante' de plaats waar het grootste pre-klassieke bouwwerk ter wereld staat... jaha, vermoedelijk grooooter als de piramiden in Egypte. Enige catch is dat El Mirador nog zo goed als volledig ongeëxploreerd en -caveerd in het hartje van el bosque tropical de Petén ligt... begraven onder hardcore jungle that is.


Het wordt dus twee dagen trekken, een vette 60km doorheen dichte groenigheid als waren we vlooien in de baard van Van Rossem. Onderweg karig pauzerend voor een meloen of wat boterhammen, de paarden te laten drinken of gewoon zelf water achterover kelen... een mens zweet wat af hier. Des avonds worden de hangmatten opgehangen in kampementen die door chicleros gebruikt worden.


Yep, een mens vraagt zich niet altijd af vanwaar die 'gum' in de kauwgum vandaan komt. Maar tis dus dankzij gasten als 'den Edi' die 3 maanden per jaar in Chico Zapotes (chicklettenbomen) kruipen en kerven om de 'goma' te ontginnen. Om die dan natuurlijk schandalig te moeten verkopen in Flores.


Net zoals de Sjaté, een plant die hier wild groeit en door Edies uit de jungle gehaald wordt. Het spijtige is dat ze zelf de toepassing er niet van kennen en dus eveneens tegen een spotprijsje de oogst moeten verkopen (Who knows wat voor geld er daarmee verdient wordt) .


Maar goed, eerste nacht in de jungle. De nachtgeluiden doen hun intrede bij het vallen van de zon als we op de Maya ruine van Tintal staan.



Om middernacht of zoiets word ik wakker met mijn deken (ahja, we hebben geleerd van Tikal) half op de grond. Ik besluit maar niet te veel na te denken en gewoon dat spul terug over mij te trekken... kedjeng... een of ander beest steekt mij heftig aan mijne enkel. Fuck, wat was me dat. Natalie geeft me het pillampje door en wat de fok... er kruipt gewoon een vette schorpioen nerveus rond in mijne mosquitero. Soit, dat beest heeft als laatste beeld het profiel van mijne Meindl bergschoen (Deutsche Grundlichkeit) in zich kunnen opnemen. En negen kansen op de tien dat die steek gewoon een klein miertje was ofzo. Hmmmm, met de gedachte dat zoiets een mens geen twee keren overkomt, kunnen we de volgende nachten dus op beide oren slapen :) Aaaaaah, Petén!


Na twee dagen hard doortrekken zijn we er... El Mirrrrrador ligt aan onze voeten. Edi klautert ne boom in om eten voor de paarden te kappen (yep, check de foto) terwijl wij worden aangevallen door horden van teken. De kleine kloothommeltjes (Aha, vandaar!) weten zich met zijn achten in de meer dan onmiddelijke regionen van mijn mannelijke trots te verzamelen. Natalie's vrouwelijke tegenhanger blijft gelukkig gespaard.


We beklimmen nog even El Tigre, een van de grootste Maya tempels om de 'caida del sol' te aanschouwen en wat te 'platicaren'. Hmmmm, zalig, dit is een grootse ervaring. We staan letterlijk in een zee van oerwoud. Rondomrond is het enige wat je kan zien een dicht pak van groene kruinen. Adembenemend. 's Morgens staan we op dezelfde El Tigre de 'Salida del sol' te aanschouwen, begeleid door een soundtrack van brulapen. Edi heeft ne vette piña meegenomen... smullen geblazen.


Tussen het beklimmen van door jungle overwoekerde bouwwerken en tempels door (La Dante is echt wel on-ge-loof-lijk groot), krijgen we wat uitleg van een van de vier vigilantes die hier een maand aan een stuk, wachtend op aflossing, patrouilleren. Een ongedaan werkje. Hij tovert ook enkele keramische stukken te boven die ze op hun wandelingen vinden. Te gek... meer dan 2000 jaar oud keramiek in onze pollen vooraleer het ergens achter glas en grendel belandt in een of ander museum.


Als dank helpen we de mannen hun dagdagelijkse routine wat op te fleuren door te helpen bij het tortilleren... eh yeppa, old-skool tortillas maken. Mais door de molen en pannekoekjes draaien zeg maar. Volgens hun kunnen we nu thuis een Tortilleria beginnen. De toekomst lacht ons andermaal toe! :)


El Mirador is fantasties. Maar na drie dagen is het tijd om terug te keren. Aangezien blijkt dat we onvoldoende Agua Pura (drinkwater) bij hebben, moeten we ons verder helpen met het gele water uit de junglepoeltjes (met krokodillen die we niet gezien hebben) om de komende dagen ons eten klaar te maken... koken die handel!!! Edi drinkt dat water trouwens gewoon puur en recht uit de poel... gemuteerde Edi.


Twee dagen later staan we terug in Carmelita. Moe maar voldaan sleuren we onszelf naar een tienda waar we wat biertjes kunnen versieren. Ze gaan er vlotjes in zo om 10u in de ochtend. We babbelen fijn na en belanden met Edi zijn familie op het bankje
voor zijn houten hutje met strooien dak. 40 Quetzal (5.5 dollar) is het dagloon van een jungle-arbeider in Carmelita. Maar ze weten wel hun rust te appreciëren en te leven... het einde van de wereld gevoel in Petén.