Santa Elena - Monteverde

Monteverde is zowat het meest platgelopen Nationaal Park van Costa Rica... maar met reden natuurlijk. Het nabijgelegen Santa-Elena heeft echter net hetzelfde te bieden maar is gelukkig iets goedkoper. Das waar wij moeten zijn dus. Hier vindt ge Bosque Nuboso, ofte cloud forest, niet te verwarren met rainforest.

Er valt hier minder regen dan in het regenwoud maar toch is het vochtiger... warme lucht van de pacific botst hier met die van de Atlantic en Arenal boven de bergrug... afkoeling en zowat constant wolken dus, vocht met hopen in de lucht. Dat vocht wordt opgenomen en gefilterd door een massa mos die hier zowat alles bedekt... MOOOOOI! Aangezien de zon niet ver reikt door het dichte bladerdek en haar haast constant wolken in de weg zitten, zijn de meeste dieren hier nogal donker en saai van kleur... kwestie van efficiënt op te warmen. Das althans wat onze gids ons wijsmaakt. We krijgen les in Epiphieten (orchideeën bvb): planten die andere planten gebruiken, maar er niet op parasiteren. En er zijn ook Hemi-epiphieten zoals de Strangler Fig. Een zaadje daarvan belandt op een bestaande boom (bvb dmv een vogel). Twee lianen groeien naar beneden om uiteindelijk in de grond te belanden, terwijl hij bovenaan een eigen kruin ontwikkelt. Hij zorgt dus voor zijn eigen zon en water zonder de bestaande boom uit te zuigen zeg maar. Eens de lianen de grond bereiken, groeit hij echter al wurgend helemaal om de oorspronkelijke boom, die dan uiteindelijk afsterft zodat er een holle boom overblijft. Victorie voor de Strangler Fig! Muy interessante... maar genoeg hierover.

God staat ons bij want we krijgen een Quetzal te zien... zowat dé vogel der vogels voor de Mayas en nog steeds voor Guatemala. Woehoew, helemaal in de wolken door een vogel... letterlijk en figuurlijk, that is!


In de namiddag gespen we ons in langs alle kanten om ne Canopy tour te doen... roetsjen met een soort van katrolleke hangend aan kabels die hoog opgespannen zijn in het bladerdek. Van het ene platform naar het andere... met een handschoen uw eigen afremmend, rechtstreeks op de kabel zodat ge uw knieën niet breekt wanneer ge full speed aankomt. Tis eens wat anders om een bos te bekijken, alhoewel ze u er hier mee doodgooien. Allemaal fijn maar het mocht toch nog wat feller zijn. De tarzanswing (best te omschrijven als ne elastische mega-schommel) kon de adrenaline wel opdrijven :) Woehahahaaa!

De nachtwandeling was te gek... luiaards op het supergemakje kruipend in bomen, overal lichtgevende kevertjes (zeer sprookjesachtig), een kotsende duitse, slapende vogels (ongelooflijk hoe die dat kunnen op zo'n dun takje), stekelvarkens, coatis en tarantulas. Het mag duidelijk zijn dat er ´s nachts veel meer te zien valt.

Allei, be that as it may, op naar de volgende... of beter, bye bye Costa Rica want onze geldbeugel lijdt! Nicaragua, here we come!