Lago de Nicaragua - Solentiname

Via Los Chiles, een typisch einde-van-de-wereld afgelegen grensdorpje (en het enige dat authentiek aanvoelde in Costa Rica), met de boot de grens over naar Nicaragua. Nicaragua klinkt thuis misschien nog steeds naar guerrilla maar hier lijkt het onmiddelijk te klinken als relakste gastvrijheid. Ze hebben hier ten tijde van de Sandinistas veel internationale vrijwilligers zien arriveren, dus deze mensen weten wel wat van de wereld.

In San Carlos aan het Lago de Nicaragua hoppen we mee op een boot van iemand die naar Isla Elvis Chavarría gaat. Een van de eilanden van de Solentiname archipelago, een ongerept paradijs alwaar los pintores primitivos... jawel, 'ongerepte paradijzen' schilderen.

We hebben zelf een schilderijtje bemachtigd van Soccoro Chavarría, familie van Elvis. En Elvis is een van de inwoners hier die revolteerde tegen de National Guard van Somoza maar in 77 vermoord werd. Yep, dit land heeft een stevige geschiedenis, en iedereen hier heeft hem vers in het geheugen.

Tis hier inderdaad een soort van Paradijsje... een stuk of 36 eilandjes, wild begroeid met een overvloed aan vogels (we hebben er geen idee meer van hoeveel verschillende soorten er ondertussen gepasseerd zijn). We vormen ondertussen een viertal met twee wacko Espanjolen... Cesco, rondhangende in Costa Rica en Happy Jordi, rondhangende in de wereld.

Cesco weet een oldskool visnet te versieren... traditioneel werpen geblazen. Beestig! Uiteindelijk zien 9 vissen hun leven beëindigd in ons net. Fileren die handel! Shubben schrapen, vinnen knippen, opensnijden en ingewanden eruit pulken... beetje look, salsa en zout... spies erdoor en hop op het vuur. La Cena está - Nicaragua Ah yeah!

Gisteren heel de dag met de boot over het meer en naar el río --- (eh, ff vergeten). Kaaiman gezien, wederom megaveel vogels, visarenden, kingfishers (Martín Pescadores), Leguanen zonnend in bomen... hier zit echt veel, en helemaal ongerept.

Soit, tis hier gewoon heeeeeel fijn en heel relakst. Swingend in onze amaca, met een pintje in de hand, kijkend hoe de zon langzaam ondergaat. Wandelend over de vele paadjes, passerend langs totaal afgelegen huisjes waar viejos zitten te schommelen in hun stoel. Badend voor de steiger van onze hospedaje Mira Estrellas. Alweer zo'n plaats waar ge niet echt wilt vertrekken... maar toch. Ometepe ligt op ons te wachten en zo blijkt, Niels ook. Als Deemsla erin geslaagd is zijn plan vol te houden dan kruisen onze wegen vannacht in Altagracía. Eerst nog even 10 uur op de boot! De Flor de Caña zit al klaar in onze zak... laten we er maar gewoon een feesje van maken :)