San Pedro de Atacama

Okay, waar waren we gebleven? San Pedro de Atacama... na een nachtelijke busrit (het leek wel alsof we op velgen recht door de Andes heen reden) strijken wij neer. SP is een super relakst reizigers-dorpje in een oase temidden van de Atacama woestijn. Dwz adembenemende landschappen in alle windrichtingen (woestijn, zoutwoestijn, vulkanen, geisers, zoutlagunes, ...) Dat wil ook zeggen dat het hier relatief duur is (ligt volledig geisoleerd) en dat wil ook zeggen dat er hier geen bankautomaat is. Dat brengt ons op vandaag... onze laatste pesos bijeen gehamsterd "para hacer la fietsa esta noche".

Eten? Ongelooflijk hier... we hebben hier iedere avond als rijke stinkers een driegangen-menu verorberd. Met echte hoogstandjes. Een
welkome afwisseling maar wel een streep door onze rekening (alhoewel in vergelijking met thuis spotgoedkoop voor wat er op het bord
belandt). Vanavond wordt het dus wat kariger omdat we ons meer op de cocktails gaan concentreren (hmmmmm, Annelies, die zijn hier goed!) :)

Maandag 2 februari, zeggen we hier vaarwel en springen we de 4x4 in voor een 3daagse trip door de Altiplano van Bolivia naar Uyuni.
Vaarwel Chili, hello Bolivia!

Hieronder wat leesvoer over ons loodzware bestaan gedurende de afgelopen dagen in zonovergoten San Pedro de Atacama...
pffffffffffff... tijd voor een siesta me dunkt. :)

San Pedro - Valle de los Muertes y de la Luna, El Tatio Geysers y los Lagunas Cejas

Eerst een dagje uitchecken wat we zoal gaan doen en veel rekenen...tis nodig hier! Alvast van hotel veranderd om de kosten wat te drukken en de irritante dueño te ontlopen. In "Eden Atacameño" (aan de overkant) zitten we goed.
Woensdag morgend twee fietsen en sandboards gehuurd... yep, yep, ze hebben hier duinen, en wel in de Valle de los Muertes. Eenspectaculair rood dal (net Mars) met verticale formaties van omhooggeduwde aarde. Hoppa kaarsevet op het plankje en boarden maar...zwaar, iedere keer opnieuw in de kokende zon die duin op ploeteren.Tis hier muisstil temidden van nergens, moederziel alleen. Zaaaaalig. Het sandboarden is niet te vergelijken met het cruisend gevoel van snowboarden maar toch de moeite... niet veel plaatsen waar ge dat "kunt" doen. Natalie had de smaak te pakken :) ik het zand :( En meteen tijdelijke "waterstop" (niks abnormaals hier) in San Pedro eenbeetje vettig...

In de namiddag zijn we gaan wandelen door dezelfde vallei en de Vallede la Luna. Alwaar wij de zonsondergang tot ons lieten komen. Adembenemend zicht hier... het lijkt alsof je op een andere planeet terecht bent gekomen. Ze hebben hier trouwens tests gedaan omdat de gelijkenis met Mars zo sprekend is.

Donderdag om 4u uit bed om de Tatio Geysers te gaan uitchecken. Eenhele vlakte vol doemp, kolkende gaten en spetterende scheuren in het aardoppervlak. Zeer mystieke plaats hier... je ziet hier zoveel waarvan je denkt "dit is getrukeerd", ma da kan natuurlijk niet want ge ziet het zelf. Alsook twee kotsende mede-reizigers... yep, yep, dehoogte doet zijn werk. :)

Op de middag een dalletje in getrokken met metershoge cactussen, libellen, watervalletjes... noem maar op. Hier vind je alles! Inclusief de kruiden die onze kamer moeten verfrissen ;)

Vrijdag wederom fietsen gecheckt... en op eigen houtje de Salar de Atacama in op zoek naar de Lagunas Cejas. De enige plaats in de wereld na de Dode Zee waar je kan drijven door het hoge zoutgehalte. Onze fietsverhuurder wist ons te vertellen dat van de 10 toeristen die ernaar op zoek gaan, maar liefst 1 de weg vindt... de rest raakt verloren in de zoutwoestijn of keert simpelweg gedesillusioneerd terug... Aha, niet wij dus, na drie uur volharding, 1 richtingaanwijzer, 100en'halve' zandwegen en orientatie-technieken om u tegen te zeggen (doe het maar eens na in een zoutwoestijn) zijn we er geraakt... Fantasties diep blauwgroene lagunes, flamingos, 360gr zicht op de woestijn en een zalige drijfsessie. Aaaaaaaaah, alweer volkomen gelukkig! :) De terugtocht zwaar, maar de moeite waard.

Tijd om ons te verwennen met heerlijk eten en cocktails... en de pesos te tellen voor morgenavond... nieuwjaar! Fijn dat we zoveel 'goede'vrienden en familie hebben... dus aan jullie allemaal... moge de voorzienigheid u van een goed lot voorzien het komend jaar!
Tot later... vanuit Bolivia... X

Feliz Navidad

Kerstmis nog even in Putre doorgebracht in de lokale kerststal.

Nu is het op naar San Pedro de Atacama... een plaats die geen enkele reiziger in Chile overslaat. Waarom? Dat kan u volgende keer lezen, lieve kindertjes, want dat moeten we zelf eerst nog even uittsjekken! ¡Hasta!

Putre y Parinacota

Aaaaaah, terug de Andes in... La Naturaleza strikes again. Donderdag de 22e in de ochtend de bus op naar hogere oorden. Putre gelegen op 3500m boven zeespiegel. Ge moet u de Andes inbeelden: een massief dat de aarde openscheurt met daarachter pampa of hoogvlakte. Putre ligt dus net voor die hoogvlakte middenin de cordillera. Van zero m naar 3500m... even een dagje acclimatiseren dus en uitchecken hoe de hel we hogerop geraken. Tourtjes naar de pampa kosten hier minimum 30.000 pesos (zo'n 2000 oude belgiese ballen) voor 1 dag ocharme.
Soit, dan maar iedere toerist aanspreken die hier met een auto neerstrijkt, hoewel een zeer beperkt plan (3 mogelijkheden) toch efficient. Twee hollandse lesbos hebben ons voor nougatbollen de hoogte ingereden... Alaaaaaaf! :)
Vrijdag dus dankzij onze noorderburen naar Nationaal Park Lauca. Onze eerste close encouters met lokale fauna en flora. Vizcachas... extreem grappige konijnen met ne eekhoornstaart zeg maar, vicuñas en llamas, flamingos... hoe zijn die hier terecht gekomen?! Des morgends is het hier prachtig en snikheet, op de middag slaat dat om, wordt het ijskoud en is het regenen geblazen. Twee extremen, iedere dag opnieuw. Een straffe ervaring.

Zo bleek uit ons verblijf in Parinacota (4400m) waar we ons lieten afzetten. Een dorpje van 20 inwoners. Jawel, u leest het goed: 20 inwoners. De hoogte laat zich hier voelen in het hoofd... en de koude in bed. We hebben om 4 uur id namiddag alle dekens die we konden vinden bijeengehoopt en alle kleren die we bij hadden aangetrokken. Maar nog steeds... ijskoud. Maar een detail natuurlijk, want afzien op deze manier is eigenlijk te gek. Hier doen we het voor.
Alles is hier extremer. Rood is hier roder, groen is hier groenerst, blauw is hier blauwerstst. ´s Nachts een sterrenhemel waar wij ons letterlijk van verschoten. Soit, Waaaaaaaaaaaaaaaauw!

Arica - Chile

Hmmmmm, hoe zullen we het zeggen... Arica heeft ons nogal "aangedaan".
Na Peru, voelt Arica een beetje plastic aan. Toeristische kuststad voor Chilenen en Bolivianen, duurder als Peru (relatief natuurlijk), amerikaans ogende winkelstraat... Oostende zoals ze het zich in Oostende inbeelden. Desondanks heeft Arica ook wel wat pittoreskere kantjes gesteld dat je het centrum laat voor wat het is. Ieder huisje lijkt hier wel in een andere kleur geverfd te zijn. Gebouwtjes van Eifel. Veeeeeeeeeel zon. El Morro, een soort van heuvel-berg-duin met daarop trots de Chileense vlag.


Een dwalende Chileense ziel, Alain Vale, ontmoet op een terrasje (Amai die mannen praten hier een opgefokt Spaans taaltje). Beeld u in: een jonge vader (24) op zoek naar richting in zijn leven in Chili... blijkbaar niet gemakkelijk. Desalniettemin, met twee belgen en enkele overmaatse cervezas werd het een zeer te pruimen avond. Beetje fucked up om ah eind te weten te komen dat Alain zich ergens op straat te slapen zou leggen. ¡Alain, te desejamos bien suerte amigo! Buena Honda.

Verder is de verschikkelijke bruine (beige) komen aankloppen... platte rust owv de platte zeg maar. Bruine is één zaak... rode een andere, getuige de foto. Beiden zeer efficient in ieder geval. Dat werd dus een dagje meer Arica dan gepland. Een dagje maar van dromen van de Andes en Putre...

PS - als ge het u afvroeg...

Met ons gaat het perfect! :))

Hangen nog ff rond in Arequipa. Vandaar gaat het naar Arica in Chili. Maar das voor de volgende keer maar weer.
Werk hard, kleed u goed warm aan en weest blij! Wat moet een mens anders wezen?
¡Salutos Amigos!

Arequipa y el Cañon del Colca

Hmmmmmmm, Arequipa is relaxed! Fijne hostalita, binnentuintje en ontbijt op het dak (30 graden) met zicht op El Misti (vulkaan). We slenteren hier genietend de dagen weg :)


Maar bovenal... onze eerste overwelming van "la naturaleza". El cañon del Colca.
"La gente no toma en serio la altura." wist Remijio, onze lokale gids, ons te vertellen. En verdemme, gelijk heeft ie. Twintig meter klimmen op hoogte voelt aan als 100m met een zak zand door de sneeuw schoffelen. Maar dit geheel terzijde want met een beetje acclimatisatie en maté de coca komt een mens zonder conditie (zoals wij dus) ver.

1 Dag afdalen in ´s werelds graatste cañon (geen condors spijtig genoeg)... om aan te komen in een dorpje van 5 families, gelegen in een soort van groene prentkaart, dat sinds de tijd van de conquistadores zo goed als geen veranderingen heeft ondergaan. Waaauw! "¡Como la gente puede viver!" alweer een van de one-liners die Remijio eruit sputtert. De 2e dag wat voorttrekken en uitrusten in een soort van oase (being eaten alive by mosquitos).

Het is onmogelijk te beschrijven wat ge daar ziet en voelt. Ge hebt het gevoel dat iedere keer dat ge uw ogen ergens op richt het de moeite is om te fotograferen! Dat zegt nog niks over de massieve cañon, de Andes langs alle kanten, de helgroen vruchtbare bodem in het dal, de mangos en de avocados ad boom, de weten wij veel wat...

De laatste nacht stond Remijio al om 2u aan onze hut om te pakken... met de maan als onze "lanterna" terug de cañon uit... zo'n 2km in hoogte klimmen, met de dag in achtervolging. Een mens moet eens wat 'leven' nietwaar?


PS - de condor heeft zich het laatste halfuur toch nog gewillig getoond. Aaaaaaaaah!

Exit Lima enter Arequipa

De gastvrijheid en warmbloedigheid kent hier geen grenzen... getuige onze laatste dag in Lima. Lenny (zus v Carmen, vriendin van Geert vdd) vroeg ons om nog even langs haar tio (oom) te passeren alvorens we de bus op zouden stappen.
Lokatie: een ooit mooi appartementje met plancher, de vergane glorie vd gebouwen heeft iets romantisch.
Middelen: zelfgebrouwen likeurtje, rosé, een stapel traditionele muziek, een krakende radio en warm Latino-bloed.
Yeeeehaaaaa, we zitten er middenin. Nauwelijks leerde we deze mensen kennen of ze zwaaiden ons al uit aan de busterminal als ware het onze eigen ouders en zus. Als we terugkeren in Lima (voor onze vlucht naar Costa Rica) gaan we samen feesten!

Lima

¡Ola amigos! Yep yep yep we zijn er geraakt... de nodige vertragingen meegerekend uiteraard. Nog maar net voet op Peruaanse bodem of we werden al goed ontvangen door Lenny, de zus van Carmen (y sus familiares). Fijn zo! Het grote Limaanse gevaar dat ons zou opwachten zijn we nog niet tegengekomen. Het valt ons hier zelfs al zo goed mee dat we onze exodus naar Arequipa al met een dagje uitgesteld hebben.

Het lijkt alsof we in een of andere koppen-documentaire verzeild geraakt zijn. Kleurige gebouwen, groepjes jongeren op straathoeken, relakste tred, mucha policía, getoeter alom en veeeeeeeeeeeeeeeel spaans. ¡Joder!
Voor zij die vrezen voor onze veiligheid (hé oudertjes) we voelen ons hier op zijn best. Zijn vandaag zelfs Ceviche (rauwe vis in citroen) gaan eten in Callao, wat de meest louche buurt zou moeten zijn... niks van gemerkt! Los Latinos son muchos sympaticos.

Allez, morgen de bus op naar Arequipa...
¡Hasta luego!

PS - geen douaneposten gezien, dus nog geen special ops photos.

The day of days

Tis zover... laatste keer dat de laptop openklapt...
Recht naar Lima morgenvroeg en dan naar Arequipa om te relaksen. Gaan van daaruit al es proberen iets hierop te zwaaien. Als we ons niet te hard gaan relaksen natuurlijk!
Adios!