Guatemala deed zijn best om ons alvast that good ol' home-sweet-home feelin' te geven. Yeppakedee, 'muchacho pis' vindt ge op de raarste plaatsen ter wereld (deze stond te knijpen in Lanquin). In een vlaag van chauvinisme zijn we de knieën op gegaan en hebben we de tricolor eer betoond.
posted by Natalia at 8:08 PM
4 comments
Woensdag via Guatemala City per chicken bus aangekomen in Panajachel aan het Lago de Atitlan. Aangezien Panajachel ook wel een soort van Gringotenango is, maar direct een boot genomen naar Santiago de Atitlan aan de overkant, dramaties gelegen tussen drie hoog torenende vulkanen.
Santiago is duidelijk nog een echte lokale stad waar de Maya-cultuur nog stevig doorleeft. We belanden in een super basic hotel (want hippe guesthousjes zijn hier niet echt te vinden) en snuiven de sfeer op. Een bruisend nachtelijk straatleven rond de plaza (en het moet toch nog wel eens gezegd, Centraal Amerika is helemaal niet zo gevaarlijk by night). In traditionele wit-blauw gestreepte shorten gehulde mannen (amai), vrouwen met hoofdbanden om u tegen te zeggen, badass reggaeton tieners... iedereen loopt hier gezellig door elkaar of drinkt een 'arroz en leche' terwijl over de afgelopen dag gekeuveld wordt. Gezellig.
Ons bed is echter (alweer) van zo'n belabberde kwaliteit dat we de volgende dag het meer oversteken naar Santa Cruz. Hier belanden we in La Iguana Perdida. Niet echt Guatemalteeks te noemen maar wel bijzonder sfeervol. En niet te vergeten een superbed met uitzicht op het meer en een duikshop! We doen hier lekker niks en eten als koningen.
Vijdagmorgend gaan we naar Solola, de marktstad van de streek. We schuiven met een lege maag aan bij een kraampje om ons ontbijt binnen te werken. Frijoles con huevos, arroz y pollo (bonen met ei, rijst en kip) en wat tortillas... hmmmmm dat gaan we nog missen verdemme. 
Iedereen loopt hier traditioneel gehuld in een soort van zwaar overdreven cowboypakjes. Ze spreken hier (zoals in Santiago) trouwens ook nog steeds een van de vele Maya-dialecten. Langs alle kanten wordt er geduwd en getrokken. De gangetjes tussen de standjes zijn zo smal en zo volgepropt met mensen dat ge op den duur zelf ook wel eens een oud vrouwtje vakkundig aan de kant werkt. Maar altijd met de glimlach :) ¡Adelante! - Ahorita, ahorita muchacho.
In de namiddag zitten we terug in Santa Cruz en gaan we met een Australiër een duik nemen in het Lago. Een ingestoren vulkanische krater trouwens. Yep, yep... niet slecht voor onze eerste zoetwaterduik. Beetje stressen eerst en wat klooien met ons drijvermogen maar wel fijn. We duiken op 20m langs een muur van vulkanisch gesteente en zien een krabje hier en daar en wat zwarte baars. Toch terug met twee voeten op de grond wat duiken betreft!
Wel, wel, morgen naar Mexico, het zit er bijna op... de 16 nemen we in Mexico City onze vlucht terug, de 17e staan we op Belgiese bodem. Des avonds terug in Apen... u bent gewaarschuwd!
posted by lovast at 1:07 AM
4 comments
Na al dat afzien is het tijd om nog eens goed te gaan relaksen in Semuc Champey. Het Aards Paradijs zeg maar... verdemme is me dat hier wondermooi. 
Een rivier verdwijnt in een grot om 300m verder weer boven te komen, erboven zijn een reeks van terrassen ontstaan met helder water en weelderig groene boorden. Een natuurlijke brug van een schoonheid die ons doet vermoeden dat we net gestorven zijn, goed hebben geleefd en in de hemel zelve beland zijn.
We duiken van de ene poel in de andere, baden in warm water, warmen op in de zon, duiken terug van een terrasje af, eten meloen, voeren de visjes, duiken nog eens het water in... de tijd vliegt voorbij.
Tja wat kan een mens hier nog meer over zeggen... Dit is een fijne plaats. Afgezien van het internet café in Lanquín waar we NU in zitten welteverstaan. Buiten ons om zitten hier alleen maar kleine guatemalteekjes die stuk voor stuk hun speakertjes op 10 hebben staan. 'Me gusta la gas- ooooooooooh mi amor-olina-boem knal vlam(counterstrike)-ééééééééééh-oem hey oem hey oem hey-paaaaaaaaaaaaaaaaaa paaaaaaaaaaaaaaaaa'. We is goin slightly mad!!!
posted by lovast at 2:29 AM
3 comments
Na Tikal, het echte werk... om 8u staan we in Carmelita bij Edi De Paz. Onze leeftijdgenoot en gids en paardendrijver en kok voor de komende 5 dagen. Zeg maar gerust super-Edi. We tuigen onze 2 paarden op (El diablo en Noname), steken nog wat frijoles en huevos (bonen en ei) achter de kiezen en zeggen de beschaving (voor zover die hier ingetreden is) tijdelijk vaarwel.
El Mirador is de bakermat van de Mayas, de eerste en grootste stad (aanvankelijk dominerend over Tikal), en misschien wel met 'La Dante' de plaats waar het grootste pre-klassieke bouwwerk ter wereld staat... jaha, vermoedelijk grooooter als de piramiden in Egypte. Enige catch is dat El Mirador nog zo goed als volledig ongeëxploreerd en -caveerd in het hartje van el bosque tropical de Petén ligt... begraven onder hardcore jungle that is. 
Het wordt dus twee dagen trekken, een vette 60km doorheen dichte groenigheid als waren we vlooien in de baard van Van Rossem. Onderweg karig pauzerend voor een meloen of wat boterhammen, de paarden te laten drinken of gewoon zelf water achterover kelen... een mens zweet wat af hier. Des avonds worden de hangmatten opgehangen in kampementen die door chicleros gebruikt worden. 
Yep, een mens vraagt zich niet altijd af vanwaar die 'gum' in de kauwgum vandaan komt. Maar tis dus dankzij gasten als 'den Edi' die 3 maanden per jaar in Chico Zapotes (chicklettenbomen) kruipen en kerven om de 'goma' te ontginnen. Om die dan natuurlijk schandalig te moeten verkopen in Flores.
Net zoals de Sjaté, een plant die hier wild groeit en door Edies uit de jungle gehaald wordt. Het spijtige is dat ze zelf de toepassing er niet van kennen en dus eveneens tegen een spotprijsje de oogst moeten verkopen (Who knows wat voor geld er daarmee verdient wordt) . 
Maar goed, eerste nacht in de jungle. De nachtgeluiden doen hun intrede bij het vallen van de zon als we op de Maya ruine van Tintal staan. 
Om middernacht of zoiets word ik wakker met mijn deken (ahja, we hebben geleerd van Tikal) half op de grond. Ik besluit maar niet te veel na te denken en gewoon dat spul terug over mij te trekken... kedjeng... een of ander beest steekt mij heftig aan mijne enkel. Fuck, wat was me dat. Natalie geeft me het pillampje door en wat de fok... er kruipt gewoon een vette schorpioen nerveus rond in mijne mosquitero. Soit, dat beest heeft als laatste beeld het profiel van mijne Meindl bergschoen (Deutsche Grundlichkeit) in zich kunnen opnemen. En negen kansen op de tien dat die steek gewoon een klein miertje was ofzo. Hmmmm, met de gedachte dat zoiets een mens geen twee keren overkomt, kunnen we de volgende nachten dus op beide oren slapen :) Aaaaaah, Petén!
Na twee dagen hard doortrekken zijn we er... El Mirrrrrador ligt aan onze voeten. Edi klautert ne boom in om eten voor de paarden te kappen (yep, check de foto) terwijl wij worden aangevallen door horden van teken. De kleine kloothommeltjes (Aha, vandaar!) weten zich met zijn achten in de meer dan onmiddelijke regionen van mijn mannelijke trots te verzamelen. Natalie's vrouwelijke tegenhanger blijft gelukkig gespaard. 
We beklimmen nog even El Tigre, een van de grootste Maya tempels om de 'caida del sol' te aanschouwen en wat te 'platicaren'. Hmmmm, zalig, dit is een grootse ervaring. We staan letterlijk in een zee van oerwoud. Rondomrond is het enige wat je kan zien een dicht pak van groene kruinen. Adembenemend. 's Morgens staan we op dezelfde El Tigre de 'Salida del sol' te aanschouwen, begeleid door een soundtrack van brulapen. Edi heeft ne vette piña meegenomen... smullen geblazen.
Tussen het beklimmen van door jungle overwoekerde bouwwerken en tempels door (La Dante is echt wel on-ge-loof-lijk groot), krijgen we wat uitleg van een van de vier vigilantes die hier een maand aan een stuk, wachtend op aflossing, patrouilleren. Een ongedaan werkje. Hij tovert ook enkele keramische stukken te boven die ze op hun wandelingen vinden. Te gek... meer dan 2000 jaar oud keramiek in onze pollen vooraleer het ergens achter glas en grendel belandt in een of ander museum.
Als dank helpen we de mannen hun dagdagelijkse routine wat op te fleuren door te helpen bij het tortilleren... eh yeppa, old-skool tortillas maken. Mais door de molen en pannekoekjes draaien zeg maar. Volgens hun kunnen we nu thuis een Tortilleria beginnen. De toekomst lacht ons andermaal toe! :)
El Mirador is fantasties. Maar na drie dagen is het tijd om terug te keren. Aangezien blijkt dat we onvoldoende Agua Pura (drinkwater) bij hebben, moeten we ons verder helpen met het gele water uit de junglepoeltjes (met krokodillen die we niet gezien hebben) om de komende dagen ons eten klaar te maken... koken die handel!!! Edi drinkt dat water trouwens gewoon puur en recht uit de poel... gemuteerde Edi.
Twee dagen later staan we terug in Carmelita. Moe maar voldaan sleuren we onszelf naar een tienda waar we wat biertjes kunnen versieren. Ze gaan er vlotjes in zo om 10u in de ochtend. We babbelen fijn na en belanden met Edi zijn familie op het bankje
posted by lovast at 1:25 AM
0 comments
Twee dagen reizen was het geblazen... van Utila, per boot naar La Ceiba, per bus naar San Pedro, per minibus naar Puerto Cortez, per chicken bus naar La Frontera met Guatemala, salida stempel, entrada stempel, per minibus tot Puerto Barrios, nachtje crashen, per bus naar Ruidosa en aldaar tenslotte de laatste switch naar een bus met zo´n 70 mensen opeengepropt. Eindbestemming: Flores, een nogal toeristisch dorpje aan het Lago de Petén. Doel: de Maya ruines van Tikal aandoen en een expeditieke naar El Mirador opzetten.
Op aanraden zijn we in de namiddag vertrokken richting Tikal zodat we er de nacht kunnen doorbrengen. We fiksen ons twee hangmatten op een kampeerplaats en trekken het park in. De ruines dateren van enkele honderd jaar BC tot zo'n 800 jaar AC en zijn uitgespreid over zo'n 576 vierkante km van de Petén jungle. Mooie setting verdemme. We trekken rechtsreeks naar El Mundo Perdido, vanwaar de zonsondergang het spectaculairst zou moeten zijn. Onderweg passeren we de Gran Plaza en enkele van de belangrijkste kolossen. Dit moet zo'n beetje de Machu Picchu van Centraal Amerika zijn, ons dunkt. Impressive.
Op de top van de Mundo Perdido, bij het vallen van de nacht en het gekwetter van voorbijvliegende papegaaien, vormen we een een viertal met Brit Alex en Jos de hollander... zeer fijn gezelschap! We blijven nog wat hangen in een comedor, hevig tips uitwisselend, alvorens onze hangmatten op te zoeken. En verdemme, hadden we maar een deken gechecked want door de kou hebben we geen oog dicht gedaan.
Om 4u30, pokkemoe, terug eruit om de zonsopgang te gaan uitchecken vanop tempel IV... het zicht dat we van hieruit konden bewonderen, hebt ge waarschijnlijk zelf ook allemaal al gezien. Blijkbaar zit er in 'Return of the Jedi' (Star Wars - duh) een vette Tikal scene. De rest van de dag nog rondgeslenterd en ge-ooooohd en ge-aaaaahd bij het aanschouwen van al dit groots.
De moeheid dwingt ons echter te gaan uitrusten in Flores want morgen moeten er alweer om 6u op uit... op naar Carmelita vanwaar we met paard en zak de jungle van Petén gaan intrekken. Maar eerst nog ff lekker wegchillen op een terraske bij zonsondergang. Tja, dat moet hé.
posted by lovast at 12:52 AM
0 comments
De Bay Islands beschikken over enkele van de beste dive spots ter wereld. Witte stranden, palmbomen, azuurblauw en kraakhelder water... allemaal heel gewone zaken hier. We strijken neer in Alton's Dive Inn (op aanraden van Deemsla, goede tip trouwens) en mixen ons met het duikersvolkje "Oh you're doin' the open water? You're gonna love it, awesome man! And you're tuning up? Great, so cool man!"
Natalie is al 'PADI open water diver' en kan dus fijntjes beginnen met een tune-up (even alle duikprocedures in theorie en praktijk overlopen) en wat fun dives. Ikzelve kan echter nog niet zeggen dat 'duiken mijn ding is' dus zit er niks beter op als achter de schoolbanken te kruipen en te leren duiken.
Ik vlieg samen met buddy Julie Houle (Canadese met onderwater-film aspiraties) door de Open Water Course heen onder begeleiding van de zotte holander Arjen Jongejan: oefeningetjes hier, duikje daar, examen blablabla en hoppakee... drie dagen later... Open Water Diver I am! (Open Water wil zeggen dat we tot max 18m mogen duiken onder begeleiding.) Natalie heeft ondertussen (met al enkele duiken achter de rug) terug helemaal de smaak te pakken... hmmmm, het duurt niet lang of de kogel is door de kerk. We blijven hier lekker wat langer hangen en we gaan samen de Advanced Diver Course doen.
Nog dezelfde dag beginnen we samen aan de Advanced (Diep duiken tot max 40m, navigatie-duiken, nachtduiken,... ). We krijgen het gezelschap van Julie en Annie (eveneens Canadienne en tevens Dive Master) en de volgende dag plonsen we alweer de azuurblauwe zee in en gaan we voor een deep dive... 30m. Bij een deep dive kan het zijn dat je 'Nitrogen Narcosis' krijgt... dat je high wordt onder water zeg maar en raar begint te doen zoals uwe regulator (mondstukje) aan vissen geven zodat die ni verdrinken. Soit, weird shit happens... to some people, maar wij voelen er niks van. Natalie scoort zelfs beter op een testje onder water dan boven water. Het is me der eentje! Enkele technische duiken en een chaotische night dive later zijn we Advanced. Oh yeah!
Dit is te gek... duiken is traag ademhalen en relaxen in gewichtloze toestand (Yep Sabbe, we gaan es met u meegaan) in een oh zo rustige omgeving. De afgelopen week hebben we zooooooooooveel mooie plaatsen gezien, eagle rays, barracudas, porcupinefish, kreeften, Illuminescentie (lichtgevende eencellige dingetjes tijdens de night dive), we hebben gezwommen met schildpadden, we hebben 30m diep ondersteboven gezweefd langs een muur van koraal met onder ons niks als diepblauwe diepte, we hebben in slow motion ninja kicks uitgedeeld en vandaag nog Whale Sharks gezocht (ma ni gevonden - can't have it all)... dedju, we hebben hier een mooie tijd gehad!
En dat alles op een Caraibisch eiland in ne zaaaaaalige duikshop. Want buiten het duiken om was het hangmatje slingeren of BBQen of rummetjes drinken of snorkelen of onbewoond eilandje aandoen (Water Cay... ze beauty can not be described). Verdomd lastig om weg te gaan dus. Geen wonder dat er hier veeeeeeeel zijn die blijven plakken.
posted by Natalia at 2:05 AM
10 comments
Dinsdag gearriveerd in Granada, de meest pitoreske stad van Nicaragua. Overal lage pastelkleurige koloniale huisjes en hier en daar een stevige kathedraal. Fel hebben we er echter niet op gelet want we zijn de hele tijd bezig geweest met het uitzoeken hoe we het snelst en het goedkoopst in Utila (Bay Islands - Honduras) geraken. Amai wat een gedoe. Als ge hier snel en efficiënt iets wilt uitpluizen dan wordt ge er weer eens goed op gewezen dat dit Centraal Amerika is.
Soit, met de details zullen we u thuis wel eens ooit vervelen. Als beloning voor onze zoektocht zijn we er vandaag, woensdag, dan maar es stevig tegenaan gegaan. Met de twee Oostenrijkers Boris & Jeltsin (grapje, tis Peter - tzijn wel net Arnold Schwarzenneggers als ge uw ogen dicht doet) met een huurauto door Nicaragua...
Eerst langs Catarina, een pueblo blanco (don't ask us why), ff de mirador uitchecken. Vervolgens naar Masaya... de markt uitchecken. De weergoden trakteerden ons op een stevige regenbui. Hmmmm, en dat in het warmste land van Centraal Amerika. 
Net buiten Masaya ligt het fort Coyotepe... een oude burcht in de jaren 30 door de geduchte Somoza omgebouwd tot een gevangenis voor dissidenten, sandinisten, enz. De Somozas zijn eigenlijk drie personen: vader, zoon en zoon. Die zijn er in geslaagd van 30 tot eind 70 (tot de Sandinistische revolutie) een dichte grip over Nicaragua te nemen en zichzelf daarmede fijntjes te verrijken natuurlijk. Coyotepe bestaat uit een aaneenreiging van ondergrondse cellen waarin 15 tot 40 man samen werden opgesloten, zonder bedden of iets... enkel ne begaaide wc en wat luchtspleten (waardoor als het regende, water binnenstroomde dat niet wegkon). Daarbovenop zijn er nog wat pikdonkere isolatie- en foltercellen. Er is daar dus heel wat fouts gebeurd... in een cel hangen de sporen van bloed nog aan de muur. Foute plek - fout verleden.
Volgende stop werd de vulkaan Masaya met verschillende kraters. Onze gids beloofde ons lava, maar dat bleef uit. De Nindini-krater beloonde ons wel met een stevige opstoot rook tegen het einde van de dag. Toch wel indrukwekkend zo knal aan de rand van een actieve vulkaan staan... zo'n krater is veel groter dan wij ons inbeeldden. En rondomrond lavavelden. Maf.
Tijdens onze churrasco en pescado kregen we tot slot nog een Moonrise te zien... een primeur, nooit over nagedacht dat dat kon! Prachtig!
posted by lovast at 4:25 AM
2 comments
En zo geschiedde... na een lange dag wachten in San Carlos (geaccompagneerd door de nodige alimentatie) en een boottrip van 10 uur (met de Spanjolen en op de valreep Ian en Marije... u herinnert het zich wel... de fietsers) meerden we om 2pm aan op Ometepe alwaar Deemsla (aka Niels Hendrix) ons, het moet gezegd, vriendelijk ontving in hospedaje Castillo. Yeeeeeeeehaaaa! Nog even wat Victorias en opluchtingen en de nacht is helemaal goed.
Zaterdag laten we ons, en de Zweedse Tina, meenemen door AB (ofte Abegardo) naar een respirador del Volcan Concepcion. Ometepe is nml niet meer dan een samensmelting van twee conische vulkanen: de Maderas, inactief en de Concepcion, actief (sinds afgelopen zaterdag zelf). 
De respirador stelt niet veel voor, een gat waardoor de vulkaan afkoelt... soort van natuurlijke AC lijkt het. Maarrrrrrr, daarna gaat het richting Ojo de Agua (letterlijk het oog van water), een on-ge-loof-lijk helder basin alwaar we ons atletisch in laten plonsen dmv ne 'swing' in een boom. Aaaaah... relajar!
's Avonds belanden we, wegens omstandigheden, op Playa Venecia. Een betere plaats en gelegenheid (el rencuentro de Deemsla) kunnen we ons niet indenken om onze Flor de Caña (de lokale Rum) te kraken. 3 glazen, wat ijs en wat limoenen en de avond is goed begonnen. Schommelend in onze mecedoras op ons prive terraske blijken we een magneet voor al wie nog niet slapen is (de bar is dicht)... Jordi en Cesco (de Spanjolen) op kop :)
Wij belanden ondertussen na het Nielselijke avontuur in de Finca Magdalena (gezellige boel hier) aan de voet van de Maderas. Maar gezien maandag blijkt dat het te bewolkt is, zien we er van af om hem te beklimmen... er komen er toch nog andere aan de beurt. Veel meer dan genieten doen we dus niet hier in de Finca ;) Tis te zeggen, we hebben ons wel op een queeste begeven om ons Solentinaams schilderijtje te recupereren. Yep yep... Fuck... blijkt dat we onze zak met schilderijtje en prullekes van Solentiname op de bus hebben laten liggen! Onze meest gekoesterde vondst zomaar weg. 
Maar niet getreurd, in het leven van 'LievenEnNatalie' zijn de wonderen nooit veraf! We zijn wederom in het bezit van onze 'kleine'... na veel babbelen met, en rondvragen aan de Nicas zijn we achter 'the right time and the right place' gekomen. En dat in een land van mensen waarvan we thuis schrik hebben dat ze ons gaan afschieten met een oude AK47... Nicaragua, een land van vriendelijke, hartelijke, opgewekte, eerlijke mensen.
PS - dude, ge zijt ne nacht te vroeg weggegaan, want gisteren op de WC vonden we dit exemplaar! De hand is van een of andere zatte Amerikaan die niet meer echt wist waar hij mee bezig was: ¨Hey man, my finger is all numb!¨
posted by lovast at 1:04 AM
3 comments
Via Los Chiles, een typisch einde-van-de-wereld afgelegen grensdorpje (en het enige dat authentiek aanvoelde in Costa Rica), met de boot de grens over naar Nicaragua. Nicaragua klinkt thuis misschien nog steeds naar guerrilla maar hier lijkt het onmiddelijk te klinken als relakste gastvrijheid. Ze hebben hier ten tijde van de Sandinistas veel internationale vrijwilligers zien arriveren, dus deze mensen weten wel wat van de wereld.
In San Carlos aan het Lago de Nicaragua hoppen we mee op een boot van iemand die naar Isla Elvis Chavarría gaat. Een van de eilanden van de Solentiname archipelago, een ongerept paradijs alwaar los pintores primitivos... jawel, 'ongerepte paradijzen' schilderen. 
Tis hier inderdaad een soort van Paradijsje... een stuk of 36 eilandjes, wild begroeid met een overvloed aan vogels (we hebben er geen idee meer van hoeveel verschillende soorten er ondertussen gepasseerd zijn). We vormen ondertussen een viertal met twee wacko Espanjolen... Cesco, rondhangende in Costa Rica en Happy Jordi, rondhangende in de wereld. 
Cesco weet een oldskool visnet te versieren... traditioneel werpen geblazen. Beestig! Uiteindelijk zien 9 vissen hun leven beëindigd in ons net. Fileren die handel! Shubben schrapen, vinnen knippen, opensnijden en ingewanden eruit pulken... beetje look, salsa en zout... spies erdoor en hop op het vuur. La Cena está - Nicaragua Ah yeah!
Soit, tis hier gewoon heeeeeel fijn en heel relakst. Swingend in onze amaca, met een pintje in de hand, kijkend hoe de zon langzaam ondergaat. Wandelend over de vele paadjes, passerend langs totaal afgelegen huisjes waar viejos zitten te schommelen in hun stoel. Badend voor de steiger van onze hospedaje Mira Estrellas. Alweer zo'n plaats waar ge niet echt wilt vertrekken... maar toch. Ometepe ligt op ons te wachten en zo blijkt, Niels ook. Als Deemsla erin geslaagd is zijn plan vol te houden dan kruisen onze wegen vannacht in Altagracía. Eerst nog even 10 uur op de boot! De Flor de Caña zit al klaar in onze zak... laten we er maar gewoon een feesje van maken :)
posted by lovast at 4:49 PM
3 comments
Monteverde is zowat het meest platgelopen Nationaal Park van Costa Rica... maar met reden natuurlijk. Het nabijgelegen Santa-Elena heeft echter net hetzelfde te bieden maar is gelukkig iets goedkoper. Das waar wij moeten zijn dus. Hier vindt ge Bosque Nuboso, ofte cloud forest, niet te verwarren met rainforest.
Er valt hier minder regen dan in het regenwoud maar toch is het vochtiger... warme lucht van de pacific botst hier met die van de Atlantic en Arenal boven de bergrug... afkoeling en zowat constant wolken dus, vocht met hopen in de lucht. Dat vocht wordt opgenomen en gefilterd door een massa mos die hier zowat alles bedekt... MOOOOOI! Aangezien de zon niet ver reikt door het dichte bladerdek en haar haast constant wolken in de weg zitten, zijn de meeste dieren hier nogal donker en saai van kleur... kwestie van efficiënt op te warmen. Das althans wat onze gids ons wijsmaakt. We krijgen les in Epiphieten (orchideeën bvb): planten die andere planten gebruiken, maar er niet op parasiteren. En er zijn ook Hemi-epiphieten zoals de Strangler Fig. Een zaadje daarvan belandt op een bestaande boom (bvb dmv een vogel). Twee lianen groeien naar beneden om uiteindelijk in de grond te belanden, terwijl hij bovenaan een eigen kruin ontwikkelt. Hij zorgt dus voor zijn eigen zon en water zonder de bestaande boom uit te zuigen zeg maar. Eens de lianen de grond bereiken, groeit hij echter al wurgend helemaal om de oorspronkelijke boom, die dan uiteindelijk afsterft zodat er een holle boom overblijft. Victorie voor de Strangler Fig! Muy interessante... maar genoeg hierover.
God staat ons bij want we krijgen een Quetzal te zien... zowat dé vogel der vogels voor de Mayas en nog steeds voor Guatemala. Woehoew, helemaal in de wolken door een vogel... letterlijk en figuurlijk, that is!
In de namiddag gespen we ons in langs alle kanten om ne Canopy tour te doen... roetsjen met een soort van katrolleke hangend aan kabels die hoog opgespannen zijn in het bladerdek. Van het ene platform naar het andere... met een handschoen uw eigen afremmend, rechtstreeks op de kabel zodat ge uw knieën niet breekt wanneer ge full speed aankomt. Tis eens wat anders om een bos te bekijken, alhoewel ze u er hier mee doodgooien. Allemaal fijn maar het mocht toch nog wat feller zijn. De tarzanswing (best te omschrijven als ne elastische mega-schommel) kon de adrenaline wel opdrijven :) Woehahahaaa!
De nachtwandeling was te gek... luiaards op het supergemakje kruipend in bomen, overal lichtgevende kevertjes (zeer sprookjesachtig), een kotsende duitse, slapende vogels (ongelooflijk hoe die dat kunnen op zo'n dun takje), stekelvarkens, coatis en tarantulas. Het mag duidelijk zijn dat er ´s nachts veel meer te zien valt.
posted by lovast at 4:02 PM
2 comments
